Archiwum Magazynu WINO Felietony Wina Ewy

Równanie emocjonalne

21-02-2011

Utarł się ostatnio w polskim języku ekonomicznym termin "inwestycja emocjonalna". I nie chodzi bynajmniej o małżeństwo. Lecz o „interesującą grupę rozwiązań alokacji kapitału”. Do grupy tej należy min. wino.

Oprócz potencjalnego zysku 75 inwestycyjnych gatunków wina (tyle ktoś naliczył) ma oferować nabywcom wartości pozainwestycyjne takie, jak prestiż czy satysfakcja z posiadania. Słabe to jednak emocje, skoro wynikają z rachuby. W dodatku niewiele z winem mają wspólnego. Większość inwestujących ogląda swój zakup jedynie na papierze – w końcu nie każdy ma warunki, by przechowywać duże ilości wartościowych butelek – i dalej papierem się posługując zakup ten upłynnia. Ci, których możliwości finansowe są duże, kolekcjonując wina z równym, a częstokroć z większym upodobaniem wydają na piwnice i odpowiednie zabezpieczenia. Czujki ruchu, kamery, alarmy, drzwi pancerne, drzwi zamaskowane kominkiem, zamki na kod, czytniki odcisków palców. – Co z tego, że mam wino warte miliony dolarów? – wyznał z rozbrajającą szczerością pewien kolekcjoner – Goście tego nie zrozumieją, ale z całą pewnością zapamiętają mój biometryczny skaner.

Eksperci od systemów alarmowych prześcigają się w wymyślaniu coraz to nowych cudeniek. Wartość niejednej dobrze oprzyrządowanej piwnicy przewyższa początkową wartość kolekcji. Ego pompuje się gadżetem lepiej niż samym winem. Zwłaszcza gdy kolekcja powstaje w ciągu jednej doby bez naszego udziału. Oto wydało się 50 000 dolarów na piwnicę i wypadałoby czymś ją zapełnić, więc wykonuje się telefon do specjalisty. Jak ktoś trzeźwo zauważył, przypomina to kupowanie książek na metry. Istniała kiedyś na Świętokrzyskiej w Warszawie pizzeria San Marzano, mieli tam dużo półek i stały na nich książki: klasycy filozofii, seria plus minus nieskończoność, biblioteka myśli socjologicznej itp. Ściągnęłam jedną: była przecięta w pół. Wszystkie były przecięte, bo półki choć szerokie, jak potrzeby milionerów, były płytkie – książki służyły ozdobie.

Smutna prawda jest taka, że wiele najlepszych win tego świata idzie na rozkurz – spekuluje się nimi, zarabia się na nich albo zakupuje, by dekorowały piwnice, gdzie nierzadko dokonują żywota. Chyba że znajdzie się jakiś domownik – np. nastoletni syn, który wypije Latoury i Lafity z kolegami, a tatuś zorientuje się dopiero po dwudziestu latach, bo w międzyczasie zajmował się ulepszaniem systemów alarmowych, i wydziedziczy wyrodne dziecko. Policyjne statystyki wskazują, że większość kradzieży win dokonuje się za sprawą domowników – służby, potomków, zdradliwej małżonki. I chciałoby się dodać: chwała im za to. O ile oczywiście wino wypiją. Bądź przekażą innym, którzy to zrobią. Peter Mayle wydał ostatnio książkę A Vintage Caper, która ukazała się w polskim tłumaczeniu pod tytułem Wytrawny przekręt. W tej opowiastce o uprowadzeniu drogiej kolekcji win od początku do końca jesteśmy po stronie złodzieja.

Wino jest w końcu dla konsumentów, a nie dla nabywców. I jedynie konsumentom może dostarczyć emocji. Nabywcom pozostawmy inwestycje alternatywne, dywersyfikacje portfela i niekonwencjonalne lokaty. W tym równaniu zyskuje ten, kto traci. Prawdziwego szczęścia, jak powiadał pewien francuski spec od wydatkowania, doznajemy jedynie przez bezcelowe trwonienie. Peter Mayle zapytany o to, czy kolekcjonuje wina, ujął to prostszymi słowy: „Pełen kieliszek wina i druga butelka czekająca w odwodzie oto, czego mi potrzeba do szczęścia”. Powtarzając tę myśl, idę robić kolację. Lepsze cru bourgeois na stole niż premier cru w piwnicy. Choć mogłoby tam czekać w odwodzie kilka butelek Margaux.
 

Tekst ukazał się w numerze 45 (3/2010)