Polska Konwenty

V Konwent Polskich Winiarzy

30-09-2010

fot. WB

W dniu 25.09.2010 odbył się w Krakowie V Konwent Polskich Winiarzy. Impreza organizowana przez Polski Instytut Winorośli i Wina oraz Magazyn WINO zgromadziła 56 producentów, obejmujących ok. 90 ha winnic – reprezentatywność była zatem podobna do zeszłego roku (ok. 20% upraw winorośli w Polsce i mniej więcej 4/5 profesjonalnych winnic prowadzących legalną sprzedaż wina lub takową planujących).

Jakość win przedstawionych do degustacji ogólnie rzecz biorąc pozytywnie zaskoczyła. Mało – mniej niż w poprzednich latach – było win niedobrych, choć trzeba odnotować, że takie zdarzają się nawet wśród butelek dostępnych w legalnej sprzedaży w sklepach winiarskich. Ich marnej jakości rynek – na razie pozostający pod wpływem efektu nowości i patriotyzmu – jeszcze nie zweryfikował.

Rosnąca jakość polskich win ma kilka przyczyn. W dużej mierze na sukcesie tegorocznego Konwentu zaważył dobry – tak dla win białych, jak i czerwonych – rocznik 2009. Rośnie poziom techniczny, niektóre winiarnie posiadają już w pełni profesjonalny sprzęt, a większa powierzchnia nasadzeń – średnia tegorocznego Konwentu to 1,5 ha, zdecydowanie więcej niż w latach poprzednich – pozwala na sprawniejszą winifikację (która zawsze lepiej przebiega w dużej kadzi stalowej niż w szklanym gąsiorze). Najistotniejsze wydaje się jednak stopniowe odchodzenie od pierwszego pokolenia testowanych w Polsce mieszańców – hibernal, sibera, bianca, muszkat odeski, maréchal foch, léon millot – na rzecz hybryd nowej generacji (kilka ciekawych win z johannitera, solarisa, cabernet cortis), a szczególnie odmian winorośli szlachetnej Vitis vinifera. Odmiany szlachetne, dotąd uważane za niemożliwe do uprawy w większej części kraju, zaczynają się upowszechniać nie tylko w swym polskim mateczniku – w Lubuskiem – lecz także w innych regionach. Jakość degustowanych w tym roku pinot noir, pinot gris, rieslingów, traminerów, zweigeltów nie pozostawia wątpliwości, że jest to jakościowo najbardziej perspektywiczna grupa odmian, nawet pomimo nieregularnego dojrzewania w polskim klimacie.

Wina degustowałem w podanej niżej kolejności w kieliszku Schott Zwiesel One For All Magnum.

WINNICA PAŁAC MIERZĘCIN

Chardonnay 2009
Ładne nuty odmianowe w zapachu – gruszka, melon – natomiast usta uderzają bardzo wysoką kwasowością. Rejestr jest czysty, ale wino stoi dziś na jednej nodze i bez jedzenia trudno będzie je wypić.

Regent 2009
Mocny kolor, mocny nos leśnych owoców z akcentami korzennymi, ale też roślinnymi, nie do końca szlachetnymi. Usta są skoncentrowane, ale absolutnie zdominowane przez nuty beczkowe. Jest ich tak wiele, że trudno powiedzieć coś o owocu. Nie ruszać przez dwa lata.

fot. WB

WINNICE JAWOREK

Riesling 2009
Nos typowy dla odmiany, czysty – cytrusy, ananas, minerały – ale szczupły. Kwasowość wybija się mniej niż przy poprzedniej degustacji tego wina – harmonia jest dobra, choć brak nieco ciała i ekspresji. Riesling do ostryg.

Pinot Gris 2009
Pinot Gris Jaworka na swoim zwyczajowym, niezwykle wysokim poziomie. Świetne ciało i intensywność w ustach, idealna równowaga kwasowo-cukrowa, bardzo dobre, typowe dla odmiany aromaty. Najlepsze wino V Konwentu Polskich Winiarzy.

Traminer 2009
W bukiecie bawialnia, ale w dobrym stylu, bez wulgarnej perfumy: płatki róż, brzoskwinie, może nawet legendarne liczi! Usta są wytrawniejsze niż wydało mi się przy poprzedniej degustacji tego wina, w zasadzie wytrawne. Dobre ciało, dobry owoc, czyste – polska ekstraklasa.

WINNICA ZBRODZICE NOBILE VERBUM

Herbowe Solaris 2009
Porażkę zapowiada już pomarańczowa, utleniona barwa. Zapach jest odstręczający, mięsisty, nienaturalny, drożdżowy, postfermentacyjny, bez żadnej nuty owocowej. W ustach gorycz i chemia, nuty lisie, wyraźne dewiacje fermentacyjne. Nie do przyjęcia.

Herbowe Rondo 2009
Z pewnością lepsze niż tutejsze wino białe. W bukiecie nuty chemiczne, mieszańcowe, ale jest też nieco owocu (borówki). Koncentracja jest niezła, a w ustach wino niemal czyste, choć smaki nie są zbyt szlachetne. Do przyjęcia, ale przyjemność z picia niewielka.

WINNICA ZADORA

Cuvée białe 2009
Solaris i Johanniter. Słabo zrównoważone, zdominowane przez bardzo ostry, cytrynowy kwas. Poza drobnymi nutami proszku do prania rejestr jest w miarę czysty, ale wino męczące w piciu – kwasowość jest tak ostra i niedojrzała, że wysusza usta.

Cuvée białe 2009
Solaris i Orion. Lepsza równowaga niż bliźniaczego kupażu Solaris–Johanniter – kwasowość i tu jest bardzo mocna, ale oprócz niej mamy trochę nut jabłkowych i zielonych. Usta też są bardziej harmonijne. Mało ciała, styl polski, ostry jak brzytwa, ale wino może znaleźć swoje kulinarne zastosowanie. Ma swój styl.

Rondo 2008
Rondo jak pinot noir, leciutkie, przejrzyste, cokolwiek zielone, ale przekonujące swoją elegancją i niewymuszonością. W pewnym braku głębi i owocu znać niewybitny dla win czerwonych rocznik, ale autorka wyszła zeń obronną ręką.

Regent 2008
Jeszcze lepsze od Ronda 2008 dzięki wyraźniejszym nutom owocowym, równoważącym lekką zieloność. Soczyste, malinowe, nieco ziemiste, ale ma szansę się poprawić. Naczelną cechą jest znów elegancja i zrównoważona ekstrakcja. Naprawdę dobre.

Rondo 2009
Wino jeszcze zbyt młode i trudne w ocenie, kontynuujące dobry, elegancki styl Winnicy Zadora. Ekstrakt z pewnością zrównoważony, na ludzkim poziomie, choć nuty maślane, twarogowe, fermentacyjne są jeszcze na pierwszym planie. Dobry owoc powinien zdobyć przewagę za pół roku.

WINNICA MARIA ANNA

Bianca 2009
Wino bardzo lekkie, szukające aluzyjnego, kwiatowego bukietu odmiany, ale też nieco zielone i mieszańcowe. Usta są lekkie, soczyste, nieźle wyważone, choć trochę bez owocu. Wszak niezłe.

Chardonnay 2008
Przyjemny bukiet melona, natomiast usta nie do końca są udane – po dobrym lekkim początku są wyraźnie niedojrzałe w końcówce, którą się żmudnie żuje zamiast radośnie popijać.

Pinot Noir 2009
Dużo beczki, szczególnie w zapachu, ale szlachetność vinifery jest ewidentna i owoc w ustach jest obiecujący. Jeszcze młode, życie przed nim. Spore nadzieje.

Acolon 2008
Ładna barwa, nos korzenny, intensywny, cokolwiek wiejski – to nie jest szlachetność pinot noir. W ustach jednak mocna zieloność i brak dojrzałości – na tyle dojmujące, że neutralizują pozytywy. Szkoda.