Świat Węgry

Węgry. Wina Prymasa

16-04-2009

drukuj

Vinum Primatis w Krakowie | fot. Sławomir Martyniak

Janusz Walczak

Panońska inwazja na Polskę trwa. Po wiosennej prezentacji win stowarzyszenia Vinum Primatis w Warszawie, w listopadzie przyszła pora na Kraków.

Vinum Primatis to stowarzyszenie winiarskie, powołane pod patronatem prymasa Węgier. Jego celem jest selekcja najlepszych węgrzynów, przy czym część wybranych win trafia na rynek pod specjalną etykietą.

Selekcja Vinum Primatis dokonywana jest przez 12-osobową kapitułę, której członkowie pochodzą z węgierskich elit. Każdej z nich przysługuje przywilej wskazania degustatora. Tak utworzone gremium specjalistów zbiera się, aby ocenić wina nadesłane przez producentów. Wobec najlepszych Vinum Primatis podejmuje starania o całkowite wykupienie partii od producenta. Gdy tak się stanie, wina są butelkowane z etykietami stowarzyszenia. Pozostałe zaaprobowane wina są włączane w szeroką ofertę VP, ale pod własnymi etykietami.

Imprezę (12–15 XI) otworzył w tchnących prawdziwie krakowskim klimatem wnętrzach Jamy Michalikowej wiceprzewodniczący VP, prof. dr Zoltán Lomnici. Opowieściom o historycznych śladach win węgierskich towarzyszyły butelki pochodzące znad Balatonu, Szekszárdu i regionu tokajskiego.

Następny dzień to już całodniowe warsztaty, podczas których wykładom towarzyszyła degustacja blisko 30 win. Tę część imprezy rozpoczął József Molnár, dyrektor generalny Vinum Primatis. Gościny tym razem udzielił Hotel Stary.

Krakowska impreza nieprzypadkowo bezpośrednio sąsiadowała w kalendarzu z 11 listopada – dniem św. Marcina. Święty urodzony w IV wieku na terenie ówczesnej Panonii jest bowiem patronem winiarzy. Przypisana mu data od Średniowiecza była dniem corocznych rozliczeń pomiędzy włościanami a feudałem. Część owych danin stanowiło wino. Od tego dnia wolno było próbować młodych win z ostatnich zbiorów, aby ocenić ich wartość.

W myśl węgierskiego porzekadła: „Kto nie skosztuje młodego wina na św. Marcina, temu pragnienie doskwierać będzie przez cały rok”, nasi bratankowie postanowili nie narażać nas na taki los i w oktawie jego święta przywieźli ze sobą dwie butelki z rocznika 2008. Obie znad Balatonu: biały, wytrawny zenit oraz ocierające się półwytrawność rosé z merlota. Wydaje się, że z tej dwójki ciekawiej rokuje zenit. Po próbie win jeszcze nie w pełni ukształtowanych zaprezentowane zostały wina z roczników 2000–2007 od następujących producentów: Istvándsy (Badacsony), Figula (Balatonfüred-Csopak), Sándor Tóth (Balaton-Felvidék), János Bolyki i Béla Vincze (Eger), Gábor Font (Kunság), Mátyás Szőke (Mátra), Latosa (Somló), Pál Mészáros i Tringa (Szekszárd), Gábor Kiss (Villány), Patricius, Béres, Gábor Sajgó, Görgey, Royal Tokaji Wine Company oraz Tokajikum Borház (Tokaj). Największą uwagę zwracały na siebie mało znane wina Tringa. Choć nie idealne, miały osobowość i wydaje się, że ten młody winiarz wkracza na drogę definiowania własnego stylu. Drugą taką nowa twarzą jest Gábor Kiss z Villány, choć jego wina wydały się mniej przekonywujące. Swoją klasę potwierdził Franz Weninger oraz Béla Vincze – szkoda tylko, że reprezentowany jedną, na szczęście dobrej klasy butelką.

Ostatnim akcentem tego dnia uroczysta kolacja w restauracji Hotelu Starego z menu specjalnie dobranym do win. Przez kolejne dni na placu Szczepańskim otwarto dla szerokiej publiczności gościnne podwoje, gdzie można było raczyć się węgierskim winem i specjałami. Krakowską imprezę organizowało Stowarzyszenie Portius.

Tekst ukazał się w numerze 36 (6/2008)